Λεμόνια

Citrus limon L.


Η καλλιέργεια της λεμονιάς διαδώθηκε στην Ευρώπη από τους Ρωμαίους. Χαρακτηριστικές είναι η τοιχογραφίες που ανακαλύθηκαν στην Πομποϊα όπου απεικονίζονται καρποί και άνθη λεμονιάς. Αποτέλεσε το φρούτο που έσωσε τους ναυτικούς από την άσθενεια του σκωρβούτου που μάστιζε τα υπερπόντια ταξίδια λόγω της μη διατροφής των ναυτικών με βιταμίνη C. Το λεμόνι καλλιεργείται κυρίως στην Μεσόγειο, στις ΗΠΑ και την Αργεντινή. Στην Μεσόγειο η καλλιέργεια της λεμονιάς στηρίζει σημαντικά την αγροτική οικονομία της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Τουρκίας αλλά και της Κύπρου. Οι καλλιεργούμενες ποικιλίες λεμονιάς είναι σημαντικά λιγότερες από αυτές των πορτοκαλιών και μανταρινιών. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι τα λεμόνια προσαρμόζονται πολύ εύκολα στα διάφορα μικροκλίματα, γεγονός που αποδεικνύεται με την επέκταση της καλλιέργειας των Αμερικάνικων ποικιλιών Lisbon & Eureka στην Μεσόγειο. Περιοριστικός παράγοντας στην καλλιέργεια της είναι η ευπάθεια της σε διάφορες φυτοπαθολογικές ασθένειες που ευνοούνται ιδιαίτερα σε τροπικά κλίματα (κορυφοξήρα). Αξίζει να τονιστεί όμως ότι ο συνδιασμός λεμονιάς και νερατζιάς είναι ανεκτικός στον ιό της τριστέτσας. Οι ποικιλίες των λεμονιών χωρίζονται σε δυο ομάδες ανάλογα με την περιεκτικότητα σε χυμό και κιτρικό οξύ. Η αναγνώριση των ποικιλιών μόνο από τον καρπό είναι πολύ δύσκολη και συχνά λαμβάνονται υπόψη και χαρακτηριστικά του δέντρου.

Μικρόκαρπο Μεσσαράς

Μεσσαρά – Κρήτη

Αδαμοπούλου (Επτάκιλη)

Γαλατάς Τροιζίνίας – Πελλοπόνησος

Βακάλου

Κρήτη

Καρυστινό Ξυλοκάστρου

Ξυλόκαστρο – Κορινθίας

Καρυστινό

Ξυλόκαστρο

Μαγληνό Ξυλοκάστρου

Ξυλόκαστρο – Κορινθίας

Λαπήθου

Κύπρος

Ziagara Bianca

Ιταλία

Eureka

ΗΠΑ